باز محرّمی دیگر فرا رسید و عاشورای حسینی پیش روست ؛ایّامی که در وصف عظمت قهرمانان آن، هرچه گفته و نوشته و سروده شود باز کم است و هیچ…

هدف از نگاشتن سطور پیش رو نگاهی متفاوت به مقولۀ کربلاست. نگاهی که ساربانِ کاروانِ عشقِ دیروز را با قافله سالارِ کاروانِ صبرِ امروز مقایسه می‌کند. مرور قضیه کربلا و مظلومیت یگانۀ دوران، پدر بندگان خدا، چه چیزی را در ذهن شما تداعی می‌کند؟ وقتی مظلومیت امام حسین (علیه السّلام) و یارانش را می‌شنوید، به چه فکر می‌کنید؟ دربارۀ چه می‌اندیشید و ذهنتان مشغول مرور کدام صحنه هاست؟

اندکی قبل این سؤالات همچون علامت سؤالی در ذهنم جای گرفت و هرچه خواستم با پاک کن غفلتم، نوشتۀ سبز توجّهی را که در ذهنم ایجاد شده بود پاک کنم، نتوانستم. کمی تأمّل کردم و جرقّه‌ای در ذهنم به وجود آمد؛ به ناگاه صحنۀ عاشورایی را دیدم که مولای آن نیز در غربت و مظلومیت بود، مولایی که جیره خوارانش زمین و آسمان را پر کرده‌اند، ولی هواداران حقیقی‌اش به عدد انگشتان دست هم نمی‌رسند؛ مولایی که او نیز مثل امام کربلا ندای “هَل مِن ناصِر ٍیَنصُرُنی”  سر می‌دهد ولی مثل همان امام، به جز اندکی به درخواست او لبیک نمی‌گویند، مولایی که چه بسا مظلومیتش از مظلومیت حسین (علیه السّلام)  هم بیشتر است یا حدّاقل طولانی‌تر.

زمین کربلایی را دیدم که صاحب آن نیز تنها بود و آن زمان بود که قطعۀ معروف “کلُّ یَومٍ عاشورا و کلِّ ارضٍ کربلا” ذهنم را به خود معطوف کرد؛ گویی این قطعه بیانگر همان صحنه بود ولی با تفاوتی اندک، چرا که گلوی مبارک حسین زهرا (علیه السّلام) را شمشیر رنج داد و قلب نازنین مولای عصر را غفلت شیعه؛ به پیکر مطهر آن امام اسب ‌دواندند و پیکر مطهر ایشان را با بی‌اعتنائی به گلوله بستند. یتیمان آن امام در کوه و دشت آواره شدند و یتیمان ایشان آوارۀ جهانی پر از درنده و جنایتکار و غافل از حقیقت‌اند… آری هر دو مظلومند، هر دو غریبند، هر دو تنهایند و حق هر دوی ایشان غصب شده است.

قطعاً تا کنون فهمیده‌اید منظورم، همان حسین زمانه “موعود امم و ذخیرۀ خداست”، منتَظَری که پیام‌آور آخرالزّمان و مصلح صالح امروز است…

آری بلای جانسوز هر دو عصر، غفلت بوده و هست و تا این غفلت پاک نشود، انسان هرگز به سعادت نخواهد رسید؛ چرا که توجّه قابل ملاحظه‌ای به وجود با برکت مولای عصر خویش ندارد و او را در پستوی خانه، برای آیندگان نگاه داشته‌ است؛ همان‌گونه که گذشتگان برای امروزیان نگاه داشته‌ بودند…

بیایید ذکر و یاد مولایمان را از پستوی دل‌هایمان بیرون بیاوریم و همواره با یاد او زندگی کنیم و تغییری اساسی در زندگی روزمره و تکراری خود به وجود آوریم که خداوند وضعیت هیچ قومی را تغییر نمی‌دهد مگر آنکه آنان خود خواهان تغییر وضعیت خویش شوند (سوره مبارکه رعد، آیه ۱۱).