به‌نام‌خدا

حسین زمانه!

مولایی که همچون امام کربلا ندای «هل من ناصر ینصرنی» سر می‌دهد ولی به جز اندکی به درخواست او لبیک نمی‌گویند، زمین کربلایی را دیدم که صاحب آن نیز تنها بود، آن زمان بود که قطعه معروف «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا» ذهنم را به خود معطوف کرد...

همگام با مظلومیت علی در نهج البلاغه

کاسه‌های غم و اندوه را جرعه‌جرعه به من نوشاندید، با نافرمانی و ذلت‌پذیری رای و تدبیر مرا تباه کردید، می‌خواهم به وسیله شما بیماری‌ها را درمان کنم ولی شما درد بی‌درمان من شده‌اید، کسی را می‌مانم که خار در پایش رفته و با خار دیگری می‌خواهد آن را بیرون کشد...

گلستان رمضان عزیز فرا رسید…!

تو اشرف‌ترین مخلوق ذات باری تعالایی، تو بودی که هنگام خلق شدن تحسین خالقت را برانگیختی، فَتَبَارَکَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِینَ در ثنای تو گفته شد چراکه برتر و بهتر از تو خلق نگشت، کهکشان‌ها و زمین از برای تو آفریده شد و همه در مقابل ارزشت سر تعظیم فرود آوردند...

حتی به اندازه یک جرعه آب…!

آن که تشنگی را دریافته است و می خواهد تشنه‌گی وجود خویش را با وجود امامش سیراب کند، تمام هستی خود را به پای رسیدن به محبوب می ریزد. دیگر برایش مهم نیست که چه دارد و یا چه ندارد، فرقی نمی کند که از دست می‌دهد یا به دست می‌آورد...